ການຮັກສາຄວາມປອດໄພຂອງເຂດທະເລ

ໂດຍ: ອຳ ປີນັກ ຣານຈັນ ຈັກກະຣາວາຕີ

ພູມສາດແຫຼມອິນເດຍມີແນວຊາຍຝັ່ງທະເລຍາວທີ່ຂະຫຍາຍໄປເຖິງອ່າວເປີເຊຍໃນອາຊີຕາເວັນຕົກ ແລະ ໄປສູ່ອາຊີຕາເວັນອອກສຽງໃຕ້ໃນພາກຕາເວັນອອກ. ຢ່າງບໍ່ຕ້ອງໂຕ້ຖຽງ, ນີ້ແມ່ນແຮງກະຕຸ້ນໃຫ້ສຳຫຼວດນ້ຳອັນກວ້າງໃຫຍ່ໄພສານອ້ອມຮອບແຫຼມອິນເດຍ ເພາະມັນສາມາດເຂົ້າເຖິງຂົງເຂດທາງທະເລໄດ້ງ່າຍ.

ແຫຼມອິນເດຍ

ປະເພນີທາງທະເລຂອງອິນເດຍແມ່ນເກົ່າແກ່ທີ່ສຸດໃນໂລກ, ມີຄວາມຕໍ່ເນື່ອງທີ່ບໍ່ມີໃຜທຽບເທົ່າໄດ້ນັບຕັ້ງແຕ່ຍຸກຫີນໃໝ່ [ ສະຫັດສະຫວັດ ທີ 9 ກ່ອນຄ.ສ.]. Golbai Sasan, ສະຖານທີ່ຍຸກຫີນໃໝ່ຢູ່ແຄມຝັ່ງທະເລທາງທິດຕາເວັນອອກຂອງອິນເດຍໃນລັດ Odisha, ໄດ້ສະໜອງຫຼັກຖານທາງໂບຮານຄະດີທີ່ລ້ຳຄ່າຂອງກິດຈະກຳການສ້າງເຮືອ ແລະ ການເດີນທາງໄປມາທາງທະເລ.

ໃນ ຍຸກ Sindhu-Saraswati [3300-1300 BCE], ອິນເດຍໄດ້ພັດທະນາປະເພນີການເດີນທາງທາງທະເລທີ່ເຕີບໃຫຍ່ຂະຫຍາຍຕົວໂດຍອີງໃສ່ການຄ້າທາງທະເລ. ທ່າເຮືອ Lothal ບູຮານ ໃນ ລັດ Gujarat ສ້າງຂຶ້ນປະມານ 2300 ກ່ອນຄຣິດສັກກະລາດ ເປັນຕົວຢ່າງທີ່ໂດດເດັ່ນຂອງພື້ນຖານໂຄງລ່າງທາງທະເລ. ມັນມີທ່າເຮືອ, ປະຕູນ້ຳຂຶ້ນລົງ ແລະ ທ່າເຮືອສຳລັບເຮືອ. [ເພີ່ມຮູບພາບຢູ່ທີ່ນີ້ – 129 ຮູບພາບ, ຮູບພາບ ແລະ ຮູບພາບທີ່ບໍ່ມີຄ່າລິຂະສິດຂອງ Lothal | Shutterstock. ເຄືອຂ່າຍການຄ້າ ແລະ ພື້ນຖານໂຄງລ່າງທີ່ຊັບຊ້ອນໄດ້ເຊື່ອມຕໍ່ອິນເດຍກັບອາລະຍະທຳຮ່ວມສະໄໝໃນເມໂຊໂປເຕເມຍ, ອີຢິບ ແລະ ຈີນ.

ຍຸກເວດ, ບົດເລື່ອງ ແລະ ຫຼັກຖານທາງໂບຮານຄະດີຊີ້ໃຫ້ເຫັນເຖິງກິດຈະກຳການສ້າງເຮືອໃນຕົ້ນໆສຳລັບການຫາປາ ແລະ ການຄ້າແຄມຝັ່ງທະເລ. ຣິກເວດ ໄດ້ກ່າວເຖິງ Sataritara ຫຼື ເຮືອຄົວທີ່ມີໄມ້ພາຍຮ້ອຍໄມ້. ປະເພນີການເດີນທາງທາງທະເລນີ້ໄດ້ຊ່ວຍພັດທະນາແຜນທີ່ ແລະ ການສຶກສາການລ່ອງເຮືອຕາມລະດູຝົນ, ໂດຍໃຊ້ດວງດາວສຳລັບການເດີນເຮືອ.

ປະເພນີທາງທະເລທີ່ອຸດົມສົມບູນນີ້ໄດ້ຖືກລວມເຂົ້າກັນໃນສະໄໝຈັກກະວັດ Mauryan (324–187 ກ່ອນຄຣິດສັກກະລາດ) ເຊິ່ງໄດ້ສ້າງຕັ້ງການບໍລິຫານທາງທະເລໂດຍການສ້າງຕັ້ງກົມທາງນ້ຳ ແລະ ການເດີນເຮືອ, ໂດຍມີ Navadhyaksha (ຜູ້ຄວບຄຸມເຮືອ) ຜູ້ທີ່ຄວບຄຸມການກໍ່ສ້າງເຮືອ, ການຄ້າທາງທະເລ, ແລະ ການດຳເນີນງານທ່າເຮືອ. ນັກຄິດຍຸດທະສາດທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດຂອງອິນເດຍບູຮານ Kautilya, ໄດ້ຂຽນບົດໜຶ່ງໃນ Arthashastra ທີ່ອຸທິດໃຫ້ແກ່ວຽກງານທາງທະເລ, ໂດຍເນັ້ນໜັກເຖິງຄວາມສຳຄັນທາງຍຸດທະສາດຂອງມັນ. ໃນສະໄໝຫຼັງ Mauryan,

ບັນທຶກຂອງຊາວໂລມັນສະແດງໃຫ້ເຫັນການຄ້າຢ່າງກວ້າງຂວາງກັບທ່າເຮືອໃໝ່ໃນພາກໃຕ້ຂອງອິນເດຍ. ມີການຂຽນຈາລຶກປະມານ 30 ສະບັບໃນພາສາທະມິນ-ບຣາມີ, ສັນສະກິດ ແລະ ປຣາກິດ ໄດ້ຖືກລະບຸຢູ່ໃນອຸບໂມງຝັງສົບທີ່ແກະສະຫຼັກດ້ວຍຫີນໃນຮ່ອມພູຂອງກະສັດຂອງອີຢິບໃນເມືອງລຸກຊໍ, ຕັ້ງແຕ່ສະຕະວັດທີ 1 ແລະ 3 ຂອງຄ.ສ. ພໍ່ຄ້າຊາວອິນເດຍໄດ້ປະໄວ້ຮູບແຕ້ມຝາຜະໜັງເປັນຫຼັກຖານ. ມີການຄົ້ນພົບຫຼຽນຄຳຂອງຊາວໂລມັນຢູ່ໃນສະຖານທີ່ຕ່າງໆໃນພາກໃຕ້ຂອງອິນເດຍ.

ລັດທິສຸນທາລະນະເດລີ, ສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນໂດຍຜູ້ຮຸກຮານຊາວມຸດສະລິມ, ຮັກສາກຳລັງທະຫານເຮືອໄວ້ຢ່າງຈຳກັດ, ສຳລັບສົງຄາມແມ່ນ້ຳ ແລະ ການປະຕິບັດງານແຄມຝັ່ງທະເລ ແທນທີ່ຈະເປັນການສູ້ຮົບທາງມະຫາສະໝຸດຂະໜາດໃຫຍ່. ຜູ້ປົກຄອງມຸກກອນຍັງສືບຕໍ່ຮັກສາກອງທັບເຮືອໄວ້ເພື່ອຄວາມປອດໄພ ແລະ ການສະໜັບສະໜູນກອງທັບອານາເຂດເປັນຫຼັກ. ຈຸດສຸມແມ່ນຢູ່ພາຍໃນເພື່ອການຂະຫຍາຍຕົວຂອງຈັກກະພັດ.

ໃນລະຫວ່າງສະຕະວັດທີ 13 ຄ .ສ., ອຳນາດທາງທະເລ ແລະ ການຄ້າຂອງອິນເດຍໄດ້ບັນລຸຈຸດສູງສຸດໃນຊ່ວງ ອານາຈັກ ປາລາ ໃນອິນເດຍຕາເວັນອອກ ແລະ ໂຈລາຊ. ຈັກກະພັດໃນພາກໃຕ້ຂອງອິນເດຍ. ພາຍໃຕ້ລາຊະວົງໂຈລາຊະ [ ສະຕະວັດ ທີ 9 – 13 ຄ .ສ.], ກອງເຮືອຂະໜາດໃຫຍ່ໄດ້ລ່ອງເຮືອໄປຍັງສີລັງກາ, ມານດີຟ ແລະ ບາງສ່ວນຂອງອາຊີຕາເວັນອອກສຽງໃຕ້, ລວມທັງທ່າເຮືອໃນຈັກກະພັດສີວິໄຊໃນອິນໂດເນເຊຍ, ເພື່ອເຜີຍແຜ່ສາສະໜາ ແລະ ອິດທິພົນທາງວັດທະນະທຳຂອງອິນເດຍໃນອາຊີຕາເວັນອອກສຽງໃຕ້.

ການມາເຖິງຂອງຊາວເອີຣົບໄດ້ນໍາໄປສູ່ການຖືກກີດກັນອອກຈາກການຄວບຄຸມທາງທະເລ ແລະ ການຄ້າຂອງອິນເດຍ. ເຖິງວ່າຈະມີການປົກຄອງແບບອານານິຄົມຂອງອັງກິດ, ອິນເດຍຍັງຄົງຮັກສາປະເພນີການສ້າງເຮືອຂອງຕົນ ແລະ ສືບຕໍ່ສ້າງເຮືອ. ຮອດສະຕະວັດທີ 19 , ອັງກິດໄດ້ຜູກຂາດການຄ້າທາງທະເລ, ໂດຍຄວບຄຸມທ່າເຮືອທີ່ສໍາຄັນເຊັ່ນ: ບອມເບ (ມຸມໄບ) ແລະ ຄາວຄັດຕາ (ໂຄລກາຕາ). ອິນເດຍໄດ້ກາຍເປັນແຫຼ່ງກໍາລັງຄົນ ແລະ ວັດສະດຸ. ກອງທັບເຮືອອິນເດຍ [1892 CE)] ແລະ ກອງທັບເຮືອອິນເດຍ (1934 CE) ໄດ້ພັດທະນາຂຶ້ນດ້ວຍນັກເດີນເຮືອອິນເດຍທີ່ບັນທຸກທັງເຮືອກອງທັບເຮືອ ແລະ ເຮືອການຄ້າ.

ເມື່ອໄດ້ຮັບເອກະລາດໃນປີ 1947, ອິນເດຍໄດ້ຮັບມໍລະດົກເຮືອພຽງ 33 ລຳ ແລະ ເຈົ້າໜ້າທີ່ກອງທັບເຮືອ 538 ຄົນ ເພື່ອປົກປ້ອງຊາຍຝັ່ງທະເລທີ່ຍາວ 7,517 ກິໂລແມັດ, ເກາະດອນ 1,280 ແຫ່ງ, ແລະ ທາງນ້ຳທີ່ມີທ່າແຮງທີ່ຈະເດີນເຮືອໄດ້ 14,500 ກິໂລແມັດ. ທີ່ຕັ້ງທາງພູມສາດຂອງອິນເດຍເຮັດໃຫ້ມັນຢູ່ໃກ້ກັບຊ່ອງທາງການສື່ສານທາງທະເລທີ່ສຳຄັນ (SLOCs) ໃນມະຫາສະໝຸດອິນເດຍ. ດ້ວຍຄວາມສາມາດໃນການເດີນເຮືອທີ່ຈຳກັດ, ອິນເດຍໄດ້ຫຼີກລ່ຽງການພົວພັນກັບລະບຽບໂລກສອງຂົ້ວ ແລະ ສົ່ງເສີມແນວຄວາມຄິດຂອງມະຫາສະໝຸດອິນເດຍເປັນເຂດສັນຕິພາບ. ຫຼັງຈາກໄດ້ຮັບເອກະລາດ, ອິນເດຍໄດ້ໃຫ້ຄວາມສຳຄັນກັບການປ້ອງກັນຊາຍຝັ່ງທະເລ ແລະ ການເຊື່ອມໂຍງຂອງລັດເຈົ້າຊາຍ.

ຍ້ອນສົງຄາມທາງບົກໃນປີ 1948, 1962 ແລະ 1965, ອິນເດຍຖືກບັງຄັບໃຫ້ໂອນຊັບພະຍາກອນໄປໃຫ້ກອງທັບບົກ ແລະ ກອງທັບອາກາດໂດຍເສຍຄ່າໃຊ້ຈ່າຍຂອງກອງທັບເຮືອ. ອິນເດຍໄດ້ເລີ່ມສ້າງຂະແໜງການທາງທະເລ ແລະ ອຸດສາຫະກຳຕໍ່ເຮືອຄືນໃໝ່ເທື່ອລະກ້າວ. ໃນຂະນະທີ່ເສດຖະກິດຂອງອິນເດຍເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນ, ຊັບພະຍາກອນຫຼາຍຂຶ້ນໄດ້ຖືກສະໜອງໃຫ້ກອງທັບເຮືອ ແລະ ການພັດທະນາທ່າເຮືອ, ເຊິ່ງມີຄວາມສຳຄັນຕໍ່ການຄ້າທາງທະເລ ແລະ ຄວາມໝັ້ນຄົງແຫ່ງຊາດ.

ຮອດຊຸມປີ 1990, ກອງທັບເຮືອອິນເດຍໄດ້ຖືກນຳໃຊ້ເພື່ອປະຕິບັດງານຮັກສາສັນຕິພາບຂອງສະຫະປະຊາຊາດ, ການຍົກຍ້າຍພົນລະເມືອງອິນເດຍໃນລະຫວ່າງສົງຄາມອີຣັກ ແລະ ການປະຕິບັດງານຕ້ານໂຈນສະຫຼັດໃນທະເລອາຣາເບຍ. ຄວາມສາມາດດ້ານທະເລສີຟ້າຂອງກອງທັບເຮືອໄດ້ຂະຫຍາຍອອກໄປເພື່ອສະໜັບສະໜູນຄວາມໝັ້ນຄົງທາງທະເລ ແລະ ການຄ້າທາງທະເລສາກົນ, ໂດຍມີຈຸດປະສົງເພື່ອຮັບປະກັນຄວາມເປັນສ່ວນຮ່ວມທາງທະເລ.

ປະຈຸບັນ, ຂົງເຂດການເດີນເຮືອກຳລັງປະເຊີນກັບສິ່ງທ້າທາຍຫຼາຍຢ່າງ – ໄພຂົ່ມຂູ່ຈາກການປ່ຽນແປງຂອງດິນຟ້າອາກາດ, ພາຍຸໄຊໂຄລນ, ລະດັບນ້ຳທະເລທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນ, ສິ່ງທ້າທາຍດ້ານຄວາມໝັ້ນຄົງຂອງມະນຸດ ເຊັ່ນ: ການເຄື່ອນຍ້າຍທີ່ຜິດກົດໝາຍ, ການຄ້າມະນຸດ, ໂຈນສະຫຼັດ, ການຫາປາທີ່ຜິດກົດໝາຍ, ມົນລະພິດ ແລະ ການຂຸດຄົ້ນບໍ່ແຮ່ໃນພື້ນທະເລ.

ການຄອບງຳຍຸດທະສາດຂອງປັດໄຈທາງທະເລໄດ້ຊຸກຍູ້ຍຸດທະສາດທາງທະເລຂອງອິນເດຍ, ໂດຍສະໜອງຄວາມປອດໄພໃຫ້ແກ່ການຄ້າທາງທະເລປະມານ 90%. ສົງຄາມທີ່ຍັງດຳເນີນຢູ່ໄດ້ເນັ້ນໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມພະຍາຍາມໃນການໃຊ້ອາວຸດໃຫ້ແກ່ຊ່ອງທາງການຂົນສົ່ງທາງທະເລສາກົນ – ຮໍມຸສ – ເຊິ່ງເປັນການລະເມີດອະນຸສັນຍາສະຫະປະຊາຊາດວ່າດ້ວຍກົດໝາຍທາງທະເລ III [UNCLOS].

ເກືອບໜຶ່ງສ່ວນສາມຂອງນັກເດີນເຮືອໃນອຸດສາຫະກຳການຂົນສົ່ງທາງທະເລທົ່ວໂລກແມ່ນຊາວອິນເດຍ. ບາງຄົນໄດ້ເສຍຊີວິດໃນການໂຈມຕີແບບບໍ່ເລືອກໜ້າຕໍ່ເຮືອທີ່ແລ່ນຜ່ານແມ່ນ້ຳ Hormuz ແລະ Bab-al-Mandab. ການສະໜອງຄວາມປອດໄພໃຫ້ແກ່ການຂົນສົ່ງທາງທະເລສາກົນຈະຕ້ອງມີການທູດ ແລະ ການສົນທະນາ ແລະ ກອງທັບເຮືອທີ່ມີອຳນາດຫຼາຍຂຶ້ນ, ເພື່ອສ້າງລະບຽບທາງພູມິສາດການເມືອງທີ່ມີການຮ່ວມມືຫຼາຍຂຶ້ນ.

ຄວາມສາມາດໃນການຕໍ່ເຮືອຂອງອິນເດຍໄດ້ຮັບການຍົກລະດັບຂຶ້ນ. ຍຸດທະສາດທາງທະເລຂອງອິນເດຍແມ່ນສຸມໃສ່ພາກພື້ນມະຫາສະໝຸດອິນເດຍ (IOR) ເຊິ່ງມີຄວາມສຳຄັນຕໍ່ກະແສການຄ້າທົ່ວໂລກ – ສອງສ່ວນສາມຂອງການຂົນສົ່ງນ້ຳມັນຂອງໂລກ, ໜຶ່ງສ່ວນສາມຂອງສິນຄ້າຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍ ແລະ ເຄິ່ງໜຶ່ງຂອງການຈະລາຈອນຕູ້ຄອນເທນເນີ. ມີ 40 ປະເທດຢູ່ໃນເຂດຊາຍຝັ່ງທະເລຂອງຕົນ ເຊິ່ງມີປະຊາກອນເກືອບ 40% ຂອງປະຊາກອນໂລກ. ເຖິງວ່າຈະມີຄວາມສຳຄັນຂອງພື້ນທີ່ທາງທະເລ, ແຕ່ຍັງມີໂຄງສ້າງຄວາມປອດໄພທີ່ຈຳກັດທີ່ສາມາດຄວບຄຸມພື້ນທີ່ນີ້ໄດ້. ເຮືອກອງທັບເຮືອຖືກຜູກມັດໂດຍຂໍ້ຈຳກັດເພື່ອປະຕິບັດຕໍ່ເຮືອການຄ້າທີ່ກະທຳຜິດ ຫຼື ຫຼອກລວງ.

ໃນປີ 2015, ອິນເດຍໄດ້ຮັບຮອງເອົາຫຼັກການ SAGAR [ຄວາມໝັ້ນຄົງ ແລະ ການເຕີບໂຕສຳລັບທຸກຄົນໃນພາກພື້ນ]. ຍຸດທະສາດນີ້ມີຈຸດປະສົງເພື່ອເສີມຂະຫຍາຍບົດບາດຂອງອິນເດຍໃນຖານະຜູ້ໃຫ້ບໍລິການຄວາມປອດໄພທາງເຄືອຂ່າຍໃນພາກພື້ນມະຫາສະໝຸດອິນເດຍ [IOR] ແລະ ເປັນຜູ້ຕອບສະໜອງຄັ້ງທຳອິດໃນການຊ່ວຍເຫຼືອດ້ານມະນຸດສະທຳ ແລະ ໄພພິບັດ. ອິນເດຍໄດ້ກ້າວໄປໄກກວ່າຈາກ SAGAR ໄປສູ່ MAHASAGAR. (ຄວາມກ້າວໜ້າຮ່ວມກັນ ແລະ ຮອບດ້ານ ເພື່ອຄວາມໝັ້ນຄົງ ແລະ ການເຕີບໂຕໃນທົ່ວພາກພື້ນ), ເຊິ່ງຂະຫຍາຍຂົງເຂດການເດີນເຮືອຈາກວິທີການພາກພື້ນ ແລະ ຄວາມໝັ້ນຄົງ ໄປສູ່ການທູດທາງເສດຖະກິດ, ການເຊື່ອມຕໍ່ດ້ານເຕັກໂນໂລຊີ ແລະ ຄວາມຍືນຍົງດ້ານສິ່ງແວດລ້ອມ ແລະ ຄວາມຮັບຮູ້ຂົງເຂດການເດີນເຮືອ.

MAHASAGAR ມີຈຸດປະສົງເພື່ອສະໜັບສະໜູນການເຊື່ອມຕໍ່ດ້ານເຕັກໂນໂລຢີໃນພາກພື້ນອິນໂດ-ປາຊີຟິກ, ໂດຍອີງໃສ່ການຝຶກຊ້ອມຮ່ວມຂອງກອງທັບເຮືອ, ການແລກປ່ຽນຂໍ້ມູນ ແລະ ຊຸກຍູ້ການແກ້ໄຂຂໍ້ຂັດແຍ່ງທາງທະເລຢ່າງສັນຕິ. SAGARMALA ສະໜັບສະໜູນການເຄື່ອນໄຫວນະໂຍບາຍເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນ ເຊິ່ງສະໜັບສະໜູນການລິເລີ່ມພັດທະນາທີ່ນຳພາໂດຍທ່າເຮືອເພື່ອປັບປຸງ ແລະ ສ້າງທ່າເຮືອໃຫ້ທັນສະໄໝ ແລະ ຄຸ້ມຄອງການຫັນປ່ຽນໄປສູ່ເຄືອຂ່າຍການຂົນສົ່ງຊາຍຝັ່ງທະເລ ແລະ ທາງນ້ຳທີ່ມີປະສິດທິພາບຫຼາຍຂຶ້ນເພື່ອກະຕຸ້ນການເຕີບໂຕຂອງອຸດສາຫະກຳ, ການສ້າງວຽກເຮັດງານທຳ ແລະ ການພັດທະນາຊາຍຝັ່ງທະເລແບບຍືນຍົງ.

ເພື່ອເຮັດໃຫ້ການຮ່ວມມືລະຫວ່າງປະເທດ ແລະ ພາກພື້ນ ເພື່ອຮັບປະກັນຄວາມໝັ້ນຄົງທາງທະເລຮ່ວມກັນ, ອິນເດຍໄດ້ຈັດກອງປະຊຸມທົບທວນກອງທັບເຮືອສາກົນປີ 2016 (ມີກອງທັບເຮືອເຂົ້າຮ່ວມ 48 ກອງທັບ) ແລະ ການຝຶກຊ້ອມ MILAN ສອງປີຕໍ່ຄັ້ງ (ມີ 47 ປະເທດເຂົ້າຮ່ວມໃນປີ 2024) ເພື່ອສ້າງການຮ່ວມມື ແລະ ການເຮັດວຽກຮ່ວມກັນ. IOR ໄດ້ຮັບການຕິດຕາມກວດກາໂດຍສູນລວມຂໍ້ມູນຂ່າວສານ [IFC]. ແລະ ການປະຕິບັດງານທາງເຮືອໃນຫຼາຍສະຖານທີ່ທາງທະເລໄດ້ຊ່ວຍໃນການຕໍ່ສູ້ກັບໂຈນສະຫຼັດ, ສະໜອງການເດີນທາງທີ່ປອດໄພໃຫ້ແກ່ເຮືອຂົນສົ່ງສິນຄ້າສາກົນ ແລະ ການປະຕິບັດງານດ້ານມະນຸດສະທຳ. 28 ປະເທດຄູ່ຮ່ວມງານ ແລະ ອົງການຈັດຕັ້ງສາກົນໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມກັບອິນເດຍໃນການຕິດຕາມການຈະລາຈອນທາງທະເລ, ໂຈນສະຫຼັດ ແລະ ກິດຈະກຳທີ່ຜິດກົດໝາຍໃນ IOR.

ການປ່ຽນແປງຍຸດທະສາດນີ້ຊ່ວຍເສີມສ້າງຄວາມໝັ້ນຄົງທາງທະເລ, ໂດຍນຳໃຊ້ການນຳໃຊ້ການນຳໃຊ້ກຳລັງທະຫານເຮືອໃນນ້ຳສີຟ້າທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນຂອງກອງທັບເຮືອອິນເດຍ. ການຝຶກຊ້ອມຮ່ວມກັບກອງທັບເຮືອທີ່ແຕກຕ່າງກັນເພື່ອຄວາມໝັ້ນຄົງທາງທະເລ, ເຊັ່ນ: ການຝຶກຊ້ອມ Malabar ປະຈຳປີກັບປະເທດຄູ່ຮ່ວມງານ QUAD ຄື ອົດສະຕາລີ, ຍີ່ປຸ່ນ ແລະ ສະຫະລັດອາເມລິກາ ແມ່ນໄດ້ດຳເນີນເປັນໄລຍະ. ກອງທັບເຮືອອິນເດຍໄດ້ນຳພາການທູດທາງທະເລຜ່ານການສ້າງຄວາມສາມາດ, ການຝຶກຊ້ອມຮ່ວມ, ກອງປະຊຸມຫຼາຍຝ່າຍ, ກິດຈະກຳຊ່ວຍເຫຼືອດ້ານມະນຸດສະທຳ ແລະ ການບັນເທົາທຸກໄພພິບັດ (HADR) ແລະ ກິດຈະກຳຄົ້ນຫາ ແລະ ກູ້ໄພ (SAR) [ສຶນາມິ ແລະ ແຜ່ນດິນໄຫວ].

ການແຂ່ງຂັນລະຫວ່າງອຳນາດໃຫຍ່ກຳລັງເພີ່ມຂຶ້ນໃນ IOR, ເຊິ່ງຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີຄວາມລະມັດລະວັງຫຼາຍຂຶ້ນກ່ຽວກັບຄວາມໝັ້ນຄົງທາງທະເລ. ເພື່ອຫຼີກເວັ້ນການຂັດແຍ້ງ, ອິນເດຍໄດ້ສະໜັບສະໜູນ “ມະຫາສະໝຸດອິນເດຍທີ່ເສລີ, ເປີດກວ້າງ, ໝັ້ນຄົງ ແລະ ປອດໄພ” ເປັນເປົ້າໝາຍຮ່ວມກັນເພື່ອຮັບປະກັນຄວາມໝັ້ນຄົງທາງທະເລ, ດັ່ງທີ່ໄດ້ກຳນົດໄວ້ໃນອະນຸສັນຍາສະຫະປະຊາຊາດວ່າດ້ວຍກົດໝາຍວ່າດ້ວຍທະເລ III [UNCLOS].

ປະຈຸບັນ, ເຖິງວ່າຈະມີການໂຈມຕີທາງທະຫານ, ການເດີນເຮືອການຄ້າຜ່ານ Hormuz ຍັງຄົງປິດຢູ່. ບາງປະເທດໄດ້ໃຊ້ອາວຸດທາງພູມສາດຂອງຕົນເພື່ອທຳລາຍຈຸດອຸດຕັນພະລັງງານທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດອັນໜຶ່ງຂອງໂລກ, ເຮັດໃຫ້ຕະຫຼາດພະລັງງານໂລກຢູ່ພາຍໃຕ້ຄວາມກົດດັນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ແລະ ຍືດເຍື້ອການຊ໊ອກທາງເສດຖະກິດທົ່ວໂລກ. ພາຍຫຼັງສົງຄາມ, ສົມຜົນພະລັງງານທົ່ວໂລກຈະປ່ຽນໄປສູ່ຂົງເຂດທາງທະເລຢ່າງເດັດຂາດ – ໂລກທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ກັນແມ່ນຂຶ້ນກັບເສັ້ນທາງທາງທະເລ, ເສັ້ນທາງພະລັງງານ, ພື້ນຖານໂຄງລ່າງດິຈິຕອນ ແລະ ລະບົບການເງິນ. ປະຈຸບັນ, ບັນດາປະເທດຍັງຈະພະຍາຍາມຄວບຄຸມໂຫນດດິຈິຕອນ, ສະຖານີລົງຈອດສາຍເຄເບີ້ນ, ສາຍເຄເບີ້ນໃຕ້ທະເລ, ສູນຂໍ້ມູນ ແລະ ເຄືອຂ່າຍດາວທຽມ.

ແຜນການທີ່ສົມບູນແບບຂອງອິນເດຍເພື່ອເສີມສ້າງຂະແໜງການທາງທະເລຂອງຕົນແມ່ນຊ້າເກີນໄປດົນແລ້ວ. ຊາຍຝັ່ງທະເລອັນກວ້າງໃຫຍ່ໄພສານ ແລະ ທີ່ຕັ້ງທາງຍຸດທະສາດຂອງອິນເດຍໃນ IOR ສ້າງຄວາມສ່ຽງ ແລະ ເຮັດໃຫ້ມັນມີຄວາມສ່ຽງຕໍ່ໄພຂົ່ມຂູ່ດ້ານຄວາມໝັ້ນຄົງທາງທະເລ. ການປະຕິຮູບທາງທະເລ ແລະ ການຊຸກຍູ້ການປັບປຸງໃຫ້ທັນສະໄໝຂອງອິນເດຍ ໝາຍເຖິງບາດກ້າວທີ່ສຳຄັນຕໍ່ການບັນລຸວິໄສທັດອິນເດຍທາງທະເລ 2030 ແລະ ສອດຄ່ອງກັບເປົ້າໝາຍການພັດທະນາແບບຍືນຍົງ 9 (ອຸດສາຫະກຳ, ນະວັດຕະກຳ ແລະ ພື້ນຖານໂຄງລ່າງ) ແລະ ເປົ້າໝາຍການພັດທະນາແບບຍືນຍົງ 14.

ອິນເດຍໄດ້ມອບໝາຍໃຫ້ກອງທັບເຮືອຂອງຕົນຜ່ານ ປະຕິບັດການ Sankalp , ເພື່ອສະໜອງເຄື່ອງຄຸ້ມກັນສຳລັບເຮືອຂົນສົ່ງສິນຄ້າ, ດຳເນີນ -ການເຝົ້າລະວັງທາງທະເລຂ້າມທະເລອາຣາເບຍ ແລະ ອ່າວເອເດນ, ແລະ ປົກປ້ອງເສັ້ນທາງການສື່ສານທາງທະເລ [SLOC] ທີ່ສຳຄັນຕໍ່ເສດຖະກິດ ແລະ ຄວາມໝັ້ນຄົງດ້ານພະລັງງານຂອງອິນເດຍ. ອິນເດຍຈະຕ້ອງດຳເນີນການດ້ວຍຕົນເອງ ແລະ ເມື່ອເປັນໄປໄດ້ ແລະ ປະສານການກະທຳເພື່ອຮັບປະກັນ SLOC. ປະຕິບັດການ Sankalp ແມ່ນສຸມໃສ່ການປົກປ້ອງການຂົນສົ່ງທາງເຮືອຂອງອິນເດຍ, ຮັກສາເສລີພາບໃນການເດີນເຮືອສຳລັບເສັ້ນທາງສະໜອງຂອງອິນເດຍ ແລະ ຫຼີກລ່ຽງການມີສ່ວນຮ່ວມຂອງພາກພື້ນ. ນະໂຍບາຍຄວາມເປັນເອກະລາດທາງຍຸດທະສາດຂອງອິນເດຍບໍ່ລວມເອົາການເຂົ້າຮ່ວມພັນທະມິດຢ່າງເປັນທາງການໃດໆ, ຮັກສາຊ່ອງທາງການທູດໃຫ້ເຄື່ອນໄຫວກັບແຕ່ລະປະເທດໃນພາກພື້ນທີ່ມີຂໍ້ຂັດແຍ່ງ.

ເພື່ອຍົກລະດັບຄວາມສາມາດໃນການຮັບປະກັນຄວາມປອດໄພຂອງພື້ນທີ່ທາງທະເລ, ອິນເດຍກຳລັງແກ້ໄຂຊ່ອງຫວ່າງດ້ານພື້ນຖານໂຄງລ່າງ, ສິ່ງທ້າທາຍດ້ານຄວາມຍືນຍົງ, ຄວາມບໍ່ສະເໝີພາບດ້ານກຳລັງແຮງງານ ແລະ ການສ້າງກອງທັບເຮືອທີ່ມີນ້ຳທະເລຢ່າງແທ້ຈິງ, ພ້ອມດ້ວຍຄວາມສາມາດໃນການປ້ອງກັນນິວເຄຼຍ. ອິນເດຍມີຈຸດປະສົງທີ່ຈະກາຍເປັນສູນກາງທາງທະເລທົ່ວໂລກ ແລະ ເປັນມະຫາອຳນາດທາງທະເລຊັ້ນນຳໃນ 2-3 ທົດສະວັດຂ້າງໜ້າ, ເພື່ອໃຫ້ສາມາດມີບົດບາດສຳຄັນໃນການຮັບປະກັນຄວາມປອດໄພຂອງພື້ນທີ່ທາງທະເລ.

****

[ ຜູ້ຂຽນ, ນັກການທູດທີ່ອອກກິນເບ້ຍບຳນານ, ເຄີຍເປັນເລຂານຸການໃນກະຊວງການຕ່າງປະເທດ; ກ່ອນໜ້ານີ້ລາວໄດ້ດຳລົງຕຳແໜ່ງເປັນເອກອັກຄະລັດຖະທູດອິນເດຍປະຈຳບັງກະລາເທດ ແລະ ເອກອັກຄະລັດຖະທູດປະຈຳປະເທດໄທ.]