ໃນຕອນເຊົ້າຂອງວັນທີ 26 ທັນວາ 2004, ເມື່ອຄື້ນນ້ຳທະເລຂະໜາດມະຫາສານໄດ້ຊັດເຂົ້າຫາຫາດມາຣິນາ (Marina Beach) ໃນເມືອງເຈນໄນ, ກວາດເອົາຊາວປະມົງ ແລະ ກຸ່ມເດັກນ້ອຍທີ່ກຳລັງຫຼິ້ນກິລາຄຣິກເກັດໄປຕາມກະແສນ້ຳ, ໃນເວລານັ້ນພວກເຂົາຫາຮູ້ບໍ່ວ່າ ໄພພິບັດຄັ້ງໃຫຍ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນທົ່ວທັງພາກພື້ນ ແລະ ຢູ່ອີກຝັ່ງໜຶ່ງຂອງອ່າວເບັງກອນ, ປະຊາຊົນທ້ອງຖິ່ນ ແລະ ນັກທ່ອງທ່ຽວຕ່າງຊາດຢູ່ຕາມຫາດຊາຍຂອງໄທ ແລະ ອິນໂດເນເຊຍກໍຖືກກວາດພັດໄປເຊັ່ນດຽວກັນ.
ສຶນາມິມະຫາສະໝຸດອິນເດຍໃນເດືອນທັນວາ 2004 ເປັນໄພພິບັດທາງທຳມະຊາດຄັ້ງໃຫຍ່ທີ່ມະນຸດບໍ່ໄດ້ປະສົບພົບເຫັນໃນລະດັບດັ່ງກ່າວມາເປັນເວລາຫຼາຍສິບປີ. ໄພພິບັດຄັ້ງນີ້ໄດ້ເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນເກືອບໜຶ່ງສ່ວນສີ່ລ້ານຄົນເສຍຊີວິດ ແລະ ອີກປະມານສອງລ້ານຄົນຕ້ອງພັດຖິ່ນຖານ ໃນ 14 ປະເທດຂອງພາກພື້ນອິນໂດ-ປາຊີຟິກ.
ເຫດການຄັ້ງນີ້ຍັງເປັນຈຸດສຳຄັນທີ່ສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນເຖິງການກ້າວສູ່ຄວາມພ້ອມເຕັມຂັ້ນຂອງສັກກະຍະພາບດ້ານ HADR (Humanitarian Assistance and Disaster Relief — ການໃຫ້ຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອດ້ານມະນຸດສະທຳ ແລະ ການບັນເທົາໄພພິບັດ) ຂອງອິນເດຍ. ອິນເດຍບໍ່ພຽງແຕ່ຮັບມືກັບການສູນເສຍຊີວິດ ແລະ ຄວາມເສຍຫາຍພາຍໃນແຜ່ນດິນຂອງຕົນເອງ, ໂດຍສະເພາະໃນລັດອັນທະຣະປະເທດ (Andhra Pradesh) ແລະ ທະມິນນາດູ (Tamil Nadu), ຕະຫຼອດຮອດຄວາມເສຍຫາຍຢ່າງໜັກໃນເຂດໝູ່ເກາະອັນດາມັນ ແລະ ນິໂຄບາ (Andaman & Nicobar Islands) ເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງໄດ້ໃຫ້ການຊ່ວຍເຫຼືອຢ່າງວ່ອງໄວແກ່ບັນດາປະເທດໃນອາຊີໃຕ້ ແລະ ອາຊີຕາເວັນອອກສ່ຽງໃຕ້ ລວມທັງ ສີລັງກາ, ມັນດິວ, ໄທ ແລະ ອິນໂດເນເຊຍ.
ພ້ອມກັນນັ້ນ, ອິນເດຍໄດ້ເປີດປະຕິບັດການ HADR ຫ້າປະຕິບັດການ, ໃນນັ້ນມີສອງປະຕິບັດການພາຍໃນປະເທດ ແລະ ສາມປະຕິບັດການສາກົນ ຄື: ປະຕິບັດການ Madad (ເຂດຊາຍຝັ່ງພາກໃຕ້ຂອງອິນເດຍ), ປະຕິບັດການ Sea Waves (ໝູ່ເກາະອັນດາມັນ ແລະ ນິໂຄບາ), ປະຕິບັດການ Castor (ມັນດິວ), ປະຕິບັດການ Rainbow (ສີລັງກາ) ແລະ ປະຕິບັດການ Gambhir (ອິນໂດເນເຊຍ). ການປະຕິບັດການເຫຼົ່ານີ້ລະດົມກຳລັງຈາກ 3 ເຫຼົ່າທັບ ແລະ ກອງຍາມຝັ່ງອິນເດຍ ໂດຍມີເຮືອຫຼາຍກວ່າ 40 ລຳ, ເຮືອບິນລຳລຽງ ແລະ ເຮລິຄອບເຕີຈຳນວນຫຼາຍລຳ ພ້ອມທັງກຳລັງທະຫານຫຼາຍກວ່າ 20,000 ຄົນ.
ການດຳເນີນການຂອງອິນເດຍໃນຄັ້ງນັ້ນ ໄດ້ນຳໄປສູ່ການຍອມຮັບວ່າ ອິນເດຍເປັນປະເທດຜູ້ຕອບໂຕ້ສະພາວະສຸກເສີນລາຍທຳອິດທີ່ໜ້າເຊື່ອຖືໃນພາກພື້ນອິນໂດ-ປາຊີຟິກ. ຫຼັງຈາກນັ້ນບໍ່ດົນ, ລັດຖະສະພາອິນເດຍໄດ້ຮັບຮອງກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການຈັດການໄພພິບັດ ປີ 2005 (Disaster Management Act 2005), ເຊິ່ງກຳນົດກອບກົດໝາຍ ແລະ ສະຖາບັນສຳລັບການກຽມພ້ອມ, ການຫຼຸດຜ່ອນຜົນກະທົບ ແລະ ການຕອບໂຕ້ໄພພິບັດ, ພ້ອມກັບໂຄງສ້າງສາມລະດັບຄື: ລະດັບຊາດ, ລະດັບລັດ ແລະ ລະດັບເມືອງ/ເຂດ. ກົດໝາຍດັ່ງກ່າວຍັງໄດ້ວາງຮາກຖານໃຫ້ມີກຳລັງສະເພາະກິດ ຄື ກອງກຳລັງຕອບໂຕ້ໄພພິບັດແຫ່ງຊາດ (National Disaster Response Force — NDRF) ເພື່ອຮັບມືກັບໄພພິບັດລັກສະນະນີ້.
ສຶນາມິໃນປີ 2004 ຍັງເປັນຈຸດເລີ່ມໃຫ້ກອງທັບເຮືອຂອງ 4 ປະເທດ ຄື ອົດສະຕາລີ, ອິນເດຍ, ຍີ່ປຸ່ນ ແລະ ສະຫະລັດ ໄດ້ມາຮ່ວມມືກັນເພື່ອປະສານງານການສົ່ງມອບຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອ, ໃນຄວາມພະຍາຍາມຮ່ວມມືທີ່ຕໍ່ມາໄດ້ພັດທະນາເປັນກອບຄວາມຮ່ວມມື Quad.
ໃນຫຼາຍທົດສະວັດຜ່ານມາ, ອິນເດຍໄດ້ຮັບມືກັບໄພພິບັດທາງທຳມະຊາດຄັ້ງໃຫຍ່ຫຼາຍຄັ້ງ ທັງໃນປະເທດໃກ້ຄຽງ ແລະ ໃນດິນແດນທີ່ຢູ່ຫ່າງໄກ.
ໃນເດືອນທັນວາ 2014, ອິນເດຍໄດ້ດຳເນີນໜຶ່ງໃນພາລະກິດດ້ານມະນຸດສະທຳທີ່ສັບຊ້ອນທີ່ສຸດ ຄື ປະຕິບັດການ Neer, ເພື່ອສົ່ງນ້ຳດື່ມໄປຊ່ວຍມັນດິວ ຫຼັງຈາກໂຮງງານກັ່ນນ້ຳຈືດຈາກນ້ຳທະເລພຽງແຫ່ງດຽວຂອງປະເທດໄດ້ເກີດຂັດຂ້ອງ. ເຮືອບິນຂອງກອງທັບອາກາດອິນເດຍ ແລະ ເຮືອຮົບຂອງກອງທັບເຮືອອິນເດຍ ໄດ້ປະຕິບັດງານຕະຫຼອດ 24 ຊົ່ວໂມງ ເພື່ອຂົນສົ່ງນ້ຳດື່ມຫຼາຍກວ່າ 1,500 ໂຕນໄປຍັງມັນດິວ, ເຮັດໃຫ້ອິນເດຍເປັນປະເທດທຳອິດທີ່ຕອບຮັບຄຳຮ້ອງຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອຈາກມັນດິວ.
ໃນເດືອນເມສາ 2015, ເມື່ອເນປານປະສົບແຜ່ນດິນໄຫວຂະໜາດໃຫຍ່, ອິນເດຍໄດ້ເປີດພາລະກິດຄົ້ນຫາ, ກູ້ໄພ ແລະ ບັນເທົາທຸກຢ່າງຄົບວົງຈອນ ໃນຮູບແບບຂອງປະຕິບັດການ Maitri ພາຍໃນ 6 ຊົ່ວໂມງຫຼັງຈາກເກີດແຮງສັ່ນສະເທືອນຄັ້ງທຳອິດ. ຊາວອິນເດຍ ແລະ ຊາວຕ່າງຊາດຫຼາຍພັນຄົນທີ່ຕົກຄ້າງໄດ້ຮັບການອົບພະຍົບທາງອາກາດ ແລະ ທາງບົກ, ພ້ອມກັບການນຳສົ່ງສິ່ງຂອງຈຳເປັນຫຼາຍຮ້ອຍໂຕນ. ມີການຈັດຕັ້ງໂຮງໝໍສະໜາມຫຼາຍແຫ່ງ. ຫຼັງຈາກສຳເລັດພາລະກິດບັນເທົາທຸກແລ້ວ, ອິນເດຍໄດ້ເປີດໂຄງການຟື້ນຟູ ແລະ ບູລະນະຄືນໃໝ່ຂະໜາດໃຫຍ່ມູນຄ່າປະມານ 2 ຕື້ໂດລາສະຫະລັດໃຫ້ແກ່ເນປານ.
ພາຍຫຼັງເກີດແຜ່ນດິນໄຫວຮ້າຍແຮງທີ່ຖະຫຼົ່ມມຽນມາໃນທ້າຍເດືອນມີນາ 2025, ອິນເດຍໄດ້ເປີດປະຕິບັດການ Brahma, ເປັນພາລະກິດຮ່ວມຂະໜາດໃຫຍ່ຂອງ 3 ເຫຼົ່າທັບ ຮ່ວມກັບ NDRF ເຊິ່ງໄດ້ສົ່ງມອບວັດສະດຸ ແລະ ອຸປະກອນຫຼາຍກວ່າ 750 ໂຕນ ລວມທັງຢາຈຳເປັນ ແລະ ອາຫານຊ່ວຍເຫຼືອ. ໂຮງໝໍສະໜາມຖືກຈັດຕັ້ງຂຶ້ນຢູ່ມັນດາເລ, ໃນຂະນະທີ່ທີມວິສະວະກຳໄດ້ຖືກສົ່ງໄປດຳເນີນການສຳຫຼວດ ແລະ ປະເມີນຄວາມເສຍຫາຍຂອງໂຄງສ້າງ. ປະຕິບັດການ Brahma ເປັນຕົວຢ່າງອັນໂດດເດັ່ນຂອງການດຳເນີນງານ HADR ແບບ “ລວມພະລັງທັງລັດ” ຂອງລັດຖະບານອິນເດຍ.
ໃນທ້າຍປີ 2025, ອິນເດຍໄດ້ໃຫ້ການສະໜັບສະໜູນຄັ້ງໃຫຍ່ແກ່ສີລັງກາ ພາຍໃຕ້ປະຕິບັດການ Sagar Bandhu ຫຼັງຈາກປະເທດນີ້ຖືກພະຍຸໄຊໂຄລນ Ditwah ພັດຖະຫຼົ່ມ. ອາຫານ, ອຸປະກອນ, ຢາ ແລະ ສິ່ງຂອງຈຳເປັນອື່ນໆໄດ້ຖືກຈັດສົ່ງໄປຊ່ວຍເຫຼືອ ໂດຍມີອາຫານແຫ້ງຫຼາຍກວ່າ 1,000 ໂຕນຖືກຈັດສົ່ງ.
ນອກເໜືອຈາກປະເທດໃນບໍລິເວນໃກ້ຄຽງ, ອິນເດຍຍັງໄດ້ຕອບຮັບຢ່າງວ່ອງໄວຕໍ່ຄຳຮ້ອງຂໍຈາກຕຸຣະກີ ແລະ ຊີເຣຍ ເມື່ອທັງສອງປະເທດປະສົບແຜ່ນດິນໄຫວໃນປີ 2023. ພາຍໃຕ້ປະຕິບັດການ Dost, ອິນເດຍໄດ້ເປັນຜູ້ຕອບໂຕ້ລາຍທຳອິດ ໂດຍສົ່ງທີມຄົ້ນຫາ ແລະ ກູ້ໄພ (Search and Rescue — SAR) ຂະໜາດໃຫຍ່ທີ່ມີບຸກຄະລາກອນຫຼາຍກວ່າ 250 ຄົນ ພ້ອມດ້ວຍທີມແພດ ແລະ ທີມສຸນັກກູ້ໄພ ໄປຍັງທັງສອງປະເທດ ພ້ອມກັບການສົ່ງມອບວັດສະດຸສະໜັບສະໜູນ.
ໃນເດືອນມີນາ 2019, ອິນເດຍໄດ້ໃຫ້ການຊ່ວຍເຫຼືອ HADR ແກ່ປະເທດໂມຊຳບິກ ທີ່ປະສົບພະຍຸໄຊໂຄລນ ແລະ ໃນປີ 2023 ກໍໄດ້ໃຫ້ການຊ່ວຍເຫຼືອແກ່ມາລາວີ ທີ່ໄດ້ຮັບຜົນກະທົບຈາກພະຍຸເຂດຮ້ອນ.
ຫຼ້າສຸດ, ໃນວັນທີ 26 ມິຖຸນາ 2026, ອິນເດຍໄດ້ດຳເນີນການລິເລີ່ມ HADR ທີ່ມີຄວາມທະເຍີທະຍານສູງທີ່ສຸດຄັ້ງໜຶ່ງ, ໂດຍວັດສະດຸບັນເທົາທຸກດ້ານມະນຸດສະທຳ 30 ໂຕນ ພ້ອມດ້ວຍທີມງານ 41 ຄົນ ປະກອບດ້ວຍບຸກຄະລາກອນກູ້ໄພທີ່ມີປະສົບການ ແລະ ຜູ້ຊ່ຽວຊານດ້ານການແພດ ໄດ້ເດີນທາງເຖິງປະເທດເວເນຊູເອລາ ທີ່ປະສົບແຜ່ນດິນໄຫວ ໂດຍເຮືອບິນ C-17 ຈຳນວນ 2 ລຳ.
ໃນໄລຍະການແຜ່ລະບາດຂອງ COVID-19, ອິນເດຍໄດ້ຈັດສົ່ງວັກຊີນ 300 ລ້ານໂດສ ໃຫ້ແກ່ 99 ປະເທດ ແລະ 2 ອົງການຂອງສະຫະປະຊາຊາດ ພາຍໃຕ້ໂຄງການ Vaccine Maitri ນັບແຕ່ເດືອນມັງກອນ 2021, ພ້ອມດ້ວຍຢາຈຳເປັນ ແລະ ການສະໜັບສະໜູນດ້ານການແພດ.
ສຳລັບອິນເດຍ, HADR ໄດ້ພັດທະນາຈາກກິດຈະກຳທີ່ເກີດຂຶ້ນເປັນຄັ້ງຄາວ ກາຍເປັນພາລະກິດສາກົນທີ່ດຳເນີນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ. ມັນເປັນອົງປະກອບສຳຄັນຂອງນະໂຍບາຍຕ່າງປະເທດ ແລະ ນະໂຍບາຍຄວາມໝັ້ນຄົງຂອງອິນເດຍ, ເຊິ່ງໄດ້ຖືກກຳນົດຢ່າງເປັນທາງການຜ່ານຫຼັກການ “ຄວາມໝັ້ນຄົງ ແລະ ການເຕີບໂຕສຳລັບທຸກຄົນໃນພາກພື້ນ” (Security and Growth for All in the Region — SAGAR) ທີ່ນາຍົກລັດຖະມົນຕີ ໂມທີ ໄດ້ປະກາດໃນລະຫວ່າງການຢ້ຽມຢາມມໍຣິເຊຍໃນເດືອນມີນາ 2015, ເຊິ່ງເປັນຫຼັກຄ້ຳຈຸນແນວທາງຂອງອິນເດຍຕໍ່ພາກພື້ນມະຫາສະໝຸດອິນເດຍ. ຕໍ່ມາ HADR ໄດ້ກາຍເປັນສ່ວນປະກອບໂດຍທຳມະຊາດຂອງວິໄສທັດອິນໂດ-ປາຊີຟິກ ແລະ ຂໍ້ລິເລີ່ມມະຫາສະໝຸດອິນໂດ-ປາຊີຟິກ (Indo-Pacific Oceans Initiative — IPOI) ທີ່ປະກາດໃນປີ 2019, ແລະ ໄດ້ພັດທະນາຕໍ່ມາເປັນວິໄສທັດ MAHASAGAR ທີ່ນາຍົກລັດຖະມົນຕີ ໂມທີ ໄດ້ວາງອອກໃນເດືອນມີນາ 2025.
ແນວທາງຂອງອິນເດຍບໍ່ໄດ້ເປັນພຽງການຕອບໂຕ້ຫຼັງເກີດເຫດເທົ່ານັ້ນ. ອິນເດຍຍັງໄດ້ວາງກອບຄວາມຮ່ວມມືສາກົນສຳລັບການປ້ອງກັນ ແລະ ການຫຼຸດຜ່ອນຜົນກະທົບ, ໂດຍມີສ່ວນຮ່ວມໃນການຈັດຕັ້ງລະບົບເຕືອນໄພສຶນາມິສາກົນ ຕະຫຼອດຮອດການກໍ່ຕັ້ງ “ກຸ່ມຮ່ວມມືເພື່ອໂຄງສ້າງພື້ນຖານທີ່ຕ້ານທານຕໍ່ໄພພິບັດ” (Coalition for Disaster Resilient Infrastructure — CDRI). CDRI ເຊິ່ງປະກອບມີ 60 ປະເທດສະມາຊິກ ໄດ້ຮ່ວມມືກັບ 25 ປະເທດໝູ່ເກາະຂະໜາດນ້ອຍທີ່ກຳລັງພັດທະນາ ເພື່ອສ້າງໂຄງສ້າງພື້ນຖານທີ່ມີຄວາມທົນທານຕໍ່ໄພພິບັດ, ລວມທັງໂຮງຮຽນ, ໂຮງໝໍ ແລະ ທີ່ຢູ່ອາໄສ.
ດ້ວຍການສະໜອງຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອຢ່າງວ່ອງໄວ ແລະ ຕາມຄວາມຈຳເປັນໃນຍາມເກີດເຫດສຸກເສີນ, ພ້ອມທັງຜ່ານຄວາມພະຍາຍາມພັດທະນາສັກກະຍະພາບເພື່ອຜົນປະໂຫຍດຮ່ວມກັນ, ອິນເດຍຈຶ່ງໄດ້ຮັບການມອງເຫັນວ່າເປັນຜູ້ຕອບໂຕ້ສະພາວະສຸກເສີນລາຍທຳອິດທີ່ໜ້າເຊື່ອຖື ແລະ ເປັນພະລັງແຮງແຫ່ງຄວາມດີເພື່ອມະນຸດຊາດໃນລະດັບໂລກ.
Suchitra Durai ອະດີດເອກອັກຄະລັດຖະທູດອິນເດຍ ປະຈຳປະເທດໄທ ແລະ ອະດີດ ຂ້າຫຼວງໃຫຍ່ ອິນເດຍປະຈຳປະເທດເຄນຢາ