ເປັນທີ່ໜ້າເຊື່ອຖືທີ່ລັດຖະບານອິນເດຍໄດ້ກຳນົດເປົ້າໝາຍສຳຄັນສຳລັບຕົນເອງ ແລະ ປະເທດຊາດຄື: ອິນເດຍຄວນຈະກາຍເປັນ Viksit Bharat ພາຍໃນປີ 2047, ເຊິ່ງຈະເປັນວັນຄົບຮອບໜຶ່ງຮ້ອຍປີແຫ່ງການເປັນເອກະລາດຂອງອິນເດຍ. ໃນຂະນະທີ່ມີຄວາມເຫັນດີເປັນເອກະພາບກັນໂດຍທົ່ວໄປວ່າຄຳວ່າ Viksit Bharat ໝາຍເຖິງປະເທດທີ່ພັດທະນາແລ້ວ, ມັນຍັງຈຳເປັນສຳລັບຈຸດປະສົງນະໂຍບາຍສາທາລະນະທີ່ຈະແຍກແນວຄວາມຄິດອອກເພື່ອຮູ້ວ່າມັນກ່ຽວຂ້ອງກັບຫຍັງ. ສິ່ງທີ່ຕາມມາແມ່ນຄວາມພະຍາຍາມທີ່ຈະເຮັດມັນ.
ເສດຖະກິດ 10 ພັນຕື້ໂດລາ: ໃນຂະນະທີ່ອິນເດຍສາມາດພູມໃຈໄດ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງວ່າເປັນເສດຖະກິດທີ່ໃຫຍ່ທີ່ສຸດອັນດັບສີ່ໃນດ້ານຜະລິດຕະພັນລວມພາຍໃນ (GDP) ຂອງໂລກ, ຄວາມຈິງຍັງຄົງຢູ່ວ່າສຳລັບປະຊາກອນທີ່ກຳລັງເຂົ້າໃກ້ 1.5 ຕື້ຄົນ, GDP ໃນປະຈຸບັນທີ່ 4.5 ພັນຕື້ໂດລາແມ່ນຕໍ່າກວ່າມາດຕະຖານເລັກນ້ອຍ. ສະນັ້ນ, ຖ້າອິນເດຍຕ້ອງກາຍເປັນ “Viksit” ໃນຄວາມໝາຍທີ່ແທ້ຈິງຂອງຄຳສັບ, GDP ຕ້ອງເຕີບໂຕຢ່າງຫຼວງຫຼາຍເພື່ອບັນລຸຕົວເລກຢ່າງໜ້ອຍ 10 ພັນຕື້ໂດລາ. ສິ່ງນີ້ສາມາດບັນລຸໄດ້ຢ່າງສິ້ນເຊີງຖ້າພວກເຮົາສາມາດເຮັດສອງສາມຢ່າງ. ທຳອິດ, 40 ເປີເຊັນຂອງ GDP ຂອງພວກເຮົາແມ່ນການຄ້າຕ່າງປະເທດ, ສະນັ້ນສ່ວນແບ່ງການຄ້າສາກົນຂອງພວກເຮົາຕ້ອງເພີ່ມຂຶ້ນສອງເທົ່າ. ໂດຍສະເພາະ, ສ່ວນແບ່ງການສົ່ງອອກທົ່ວໂລກຂອງພວກເຮົາ, ເຊິ່ງຢູ່ທີ່ປະມານ 2 ເປີເຊັນ, ຄວນເພີ່ມຂຶ້ນເປັນ 10 ເປີເຊັນ. ອັນທີສອງ, ການລົງທຶນໂດຍກົງຈາກຕ່າງປະເທດ (FDI) ຂອງພວກເຮົາ, ເຊິ່ງສຳລັບປີລ່າສຸດແມ່ນຂາດໜ້ອຍໜຶ່ງຂອງ 100 ຕື້ໂດລາ, ກໍ່ຕ້ອງເຕີບໂຕຫຼາຍເຊັ່ນກັນ. ເພື່ອໃຫ້ສອງຢ່າງຂ້າງເທິງນີ້ເກີດຂຶ້ນ, ລັດຖະບານອິນເດຍຕ້ອງປະຕິບັດການປະຕິຮູບເສດຖະກິດຢ່າງເລິກເຊິ່ງໃນຂົງເຂດຕ່າງໆເຊັ່ນ: ທີ່ດິນ, ແຮງງານ, ພະລັງງານ, ກະສິກຳ, ພື້ນຖານໂຄງລ່າງ ແລະ ອຸປະສັກດ້ານກົດລະບຽບ.
ການເຕີບໂຕທາງເສດຖະກິດແບບລວມສູນ: ໃນຂະນະທີ່ບໍ່ມີຄຳຖາມວ່າ GDP ຕ້ອງເລັ່ງຂຶ້ນ ດັ່ງທີ່ໄດ້ກ່າວມາຂ້າງເທິງ, ແຕ່ຢ່າງດຽວມັນບໍ່ພຽງພໍ. ການເຕີບໂຕຕ້ອງເປັນແບບລວມສູນ ຊຶ່ງໝາຍຄວາມວ່າມັນຕ້ອງແຜ່ລາມໄປສູ່ປະຊາຊົນທີ່ທຸກຍາກທີ່ຢູ່ທາງລຸ່ມຂອງປິຣາມິດ. ລັດຖະບານໄດ້ວາງແຜນການທີ່ດີເລີດເຊັ່ນ Pradhan Mantri Garib Kalyan Yojana. ແຕ່ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ, ການສ້າງວຽກເຮັດງານທຳສຳລັບຊາວໜຸ່ມຕ້ອງກາຍເປັນຄຳຂວັນແຫ່ງຊາດສຳລັບທັງລັດຖະບານກາງ ແລະ ລັດ. ເນື່ອງຈາກວ່າລັດຖະບານພຽງຜູ້ດຽວ ຫຼື ແມ່ນແຕ່ຂະແໜງການຈັດຕັ້ງບໍ່ສາມາດສະໜອງວຽກເຮັດງານທຳທັງໝົດທີ່ຈຳເປັນໄດ້, ມັນເປັນສິ່ງສຳຄັນຫຼາຍທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ລະບົບນິເວດທີ່ຊາວໜຸ່ມກາຍເປັນຜູ້ປະກອບການ ແລະ ຜູ້ສ້າງວຽກເຮັດງານທຳ ແທນທີ່ຈະເປັນຜູ້ຊອກວຽກເຮັດງານທຳພຽງຢ່າງດຽວ. ລະດັບຄວາມບໍ່ສະເໝີພາບທາງເສດຖະກິດໃນປະຈຸບັນແມ່ນບໍ່ຍືນຍົງ ແລະ ຕ້ອງມີຄວາມພະຍາຍາມເພື່ອເຮັດໃຫ້ສັງຄົມມີຄວາມສະເໝີພາບຫຼາຍຂຶ້ນ.
ທັກສະ: ເປັນທີ່ຮັບຮູ້ກັນດີວ່າລະບົບການສຶກສາຂອງພວກເຮົາອາໄສການຮຽນຮູ້ແບບທ່ອງຈຳເປັນຫຼັກ ແລະ ມັນສ້າງຜູ້ຮຽນຈົບການສຶກສາຫຼາຍພັນຄົນໃນແຕ່ລະປີ ເຊິ່ງອາດຈະບໍ່ສາມາດມີວຽກເຮັດງານທຳໄດ້ທັນທີ. ໃນສະພາບການນີ້, ການສ້າງທັກສະ ແລະ ການປັບປຸງທັກສະໃຫ້ກັບຜູ້ຈົບການສຶກສາກາຍເປັນສິ່ງສຳຄັນຫຼາຍ. ແນວຄວາມຄິດຂອງການຝຶກອົບຮົມວິຊາຊີບ, ການຮ່ວມມືລະຫວ່າງອຸດສາຫະກຳ ແລະ ວິຊາການ ແລະ ການຖ່າຍທອດທັກສະດ້ານເຕັກໂນໂລຊີ (ລວມທັງປັນຍາປະດິດ) ສຳລັບຜູ້ຈົບການສຶກສາຂອງພວກເຮົາຕ້ອງມີຄວາມສຳຄັນໃນລະດັບພາລະກິດ. ການລົງທຶນເຂົ້າໃນການສຶກສາ, ທັງໃນພາກລັດ ແລະ ເອກະຊົນຕ້ອງເພີ່ມຂຶ້ນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ, ໂດຍສະເພາະໃນລັດທີ່ຕໍ່າກວ່າລະດັບສະເລ່ຍຂອງຊາດ. ໃນຂະນະດຽວກັນ, ການຄົ້ນຄວ້າ ແລະ ພັດທະນາຕ້ອງໄດ້ຮັບການໃຫ້ຄວາມສຳຄັນເປັນອັນດັບຕົ້ນໆໃນທຸກໆສະຖາບັນທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ. ມັນເປັນຄວາມຈິງທີ່ວ່າປະຊາກອນທີ່ໃກ້ກັບ 1.5 ຕື້ຄົນສາມາດເປັນຜົນຕອບແທນທາງປະຊາກອນສຳລັບອິນເດຍ. ແຕ່ນັ້ນເປັນຄວາມຈິງພຽງແຕ່ຖ້າປະຊາກອນມີທັກສະພຽງພໍທີ່ຈະປະເຊີນກັບສິ່ງທ້າທາຍຂອງເສດຖະກິດຄວາມຮູ້.
ສຸຂະພາບ: ລະບົບການດູແລສຸຂະພາບຂອງອິນເດຍກຳລັງຜ່ານການຫັນປ່ຽນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ, ຂັບເຄື່ອນໂດຍການຫັນເປັນດິຈິຕອນ ແລະ ການຂະຫຍາຍພື້ນຖານໂຄງລ່າງ. ແຕ່ສິ່ງທ້າທາຍຍັງຄົງຢູ່ຍ້ອນຄ່າໃຊ້ຈ່າຍທາງການແພດທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນ ແລະ ພະຍາດຊຳເຮື້ອທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນ. ລັດຖະບານໄດ້ດຳເນີນຄວາມພະຍາຍາມທີ່ສຳຄັນເຊັ່ນ: ໂຄງການ Ayushman Bharat ແລະ Ayushman Arogya Mandir ເຊິ່ງໄດ້ມີຜົນອັນໃຫຍ່ຫຼວງຕໍ່ການໃຫ້ບໍລິການດ້ານການດູແລສຸຂະພາບໃນປະເທດ. ບ່ອນນັ່ງວິທະຍາໄລແພດສາດໄດ້ເພີ່ມຂຶ້ນຫຼາຍກວ່າສອງເທົ່ານັບຕັ້ງແຕ່ປີ 2014, ໃນຄວາມພະຍາຍາມທີ່ຈະຫຼຸດຜ່ອນຊ່ອງຫວ່າງລະຫວ່າງແພດ ແລະ ຄົນເຈັບ. ຄວາມພະຍາຍາມທີ່ປະສົບຜົນສຳເລັດຍັງໄດ້ມີຂຶ້ນເພື່ອສົ່ງເສີມອິນເດຍໃຫ້ເປັນສູນກາງການທ່ອງທ່ຽວທາງການແພດທົ່ວໂລກ. ເຖິງວ່າຈະມີທັງໝົດນີ້, ຍັງມີສິ່ງທ້າທາຍຫລາຍ. ການໃຊ້ຈ່າຍຂອງລັດໃນການດູແລສຸຂະພາບຍັງຕໍ່າກວ່າລະດັບທີ່ຕ້ອງການ. ອິນເດຍຍັງມີຄວາມສ່ຽງທີ່ຈະກາຍເປັນນະຄອນຫຼວງໂລກສຳລັບພະຍາດຫົວໃຈ ແລະ ພະຍາດເບົາຫວານ. ດັ່ງນັ້ນ, ອິນເດຍຈຶ່ງຈຳເປັນຕ້ອງສືບຕໍ່ການຫັນປ່ຽນໂຄງສ້າງພື້ນຖານສາທາລະນະສຸກຂະໜາດໃຫຍ່ເພື່ອເຮັດໃຫ້ມັນສາມາດເຂົ້າເຖິງໄດ້, ລາຄາບໍ່ແພງ ແລະ ຂັບເຄື່ອນດ້ວຍຄຸນນະພາບສຳລັບປະຊາກອນສ່ວນໃຫຍ່. ພາລະກິດດ້ານສຸຂະພາບແຫ່ງຊາດກຳລັງເຮັດວຽກທີ່ໜ້າຊົມເຊີຍ. ມັນພຽງແຕ່ຕ້ອງໄດ້ຮັບການເສີມສ້າງ ແລະ ປັບປຸງໃຫ້ດີຂຶ້ນ.
ການພັດທະນາແບບຍືນຍົງ: ອິນເດຍຕ້ອງບໍ່ຮຽນແບບວິທີການຂອງບັນດາປະເທດອຸດສາຫະກໍາທີ່ປະຕິບັດຕາມເສັ້ນທາງການພັດທະນາທີ່ມີການປ່ອຍອາຍພິດຄາບອນສູງ ເຊິ່ງແມ່ນແຕ່ໃນປະຈຸບັນນີ້ຍັງເຜົາຖ່ານຫີນຫຼາຍກວ່າສ່ວນທີ່ເຫຼືອຂອງໂລກ. ອິນເດຍເປັນເສດຖະກິດໃຫຍ່ພຽງປະເທດດຽວໃນປະຈຸບັນທີ່ມີຄວາມເປັນໄປໄດ້ທີ່ຈະປະຕິບັດຕາມເສັ້ນທາງການປ່ອຍອາຍພິດຄາບອນຕໍ່າໄປສູ່ເສດຖະກິດທີ່ມີລາຍໄດ້ສູງໂດຍອີງໃສ່ການພັດທະນາແບບຍືນຍົງ. ແລະ ອິນເດຍຕ້ອງເຮັດມັນບໍ່ພຽງແຕ່ຍ້ອນວ່າໂລກຕ້ອງການ, ແຕ່ຍ້ອນວ່າປະຊາຊົນຂອງປະເທດນີ້ສົມຄວນໄດ້ຮັບມັນໃນຖານະເປັນສິດທິ.
ສະຫຼຸບ: ອິນເດຍມີທ່າທີທີ່ດີທີ່ຈະກາຍເປັນ Viksit Bharat ພາຍໃນປີ 2047. ແຕ່ປະເທດຈຳເປັນຕ້ອງຢູ່ໃນຮູບແບບພາລະກິດ ແລະ ຕ້ອງມີວິທີການຂອງລັດຖະບານທັງໝົດເພື່ອຮັບປະກັນວ່າຈະບໍ່ມີອຸປະສັກໃດໆທີ່ຍັງເຫຼືອຢູ່ໃນຄວາມພະຍາຍາມແຫ່ງຊາດນີ້. ໂດຍການຄິດໄລ່ໃດກໍ່ຕາມ, ຊາວປີຕໍ່ໄປຈະເປັນໄລຍະເວລາທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດໃນປະຫວັດສາດຂອງອິນເດຍ.
ດຣ. ໂມຮັນ ກຸມາຣ ເປັນອະດີດເອກອັກຄະລັດຖະທູດອິນເດຍປະຈຳປະເທດຝຣັ່ງ ແລະ ປະຈຸບັນເປັນຄະນະບໍດີ/ອາຈານສອນຢູ່ມະຫາວິທະຍາໄລ OP Jindal Global. ທັດສະນະແມ່ນສ່ວນຕົວ.