(ໂດຍ ທ່ານເອກອັກຄະລັດຖະທູດ Anil Trigunayat, ອະດີດເອກອັກຄະລັດຖະທູດອິນເດຍປະຈຳຈໍແດນ, ລີເບຍ ແລະ ມານຕາ)
ອິນເດຍ ແລະ ອາຟຣິກາ ມີຄວາມສຳພັນທາງປະຫວັດສາດທີ່ເລິກຊຶ້ງ ແລະ ປຽບເໝືອນສາຍສຳພັນທີ່ແຍກອອກຈາກກັນບໍ່ໄດ້. ຄຳກ່າວອ້າງອີງເຖິງຄວາມສຳພັນນີ້ມັກປະກົດຢູ່ໃນຄຳປາໄສຕ່າງໆ, ແຕ່ການກຳນົດນະໂຍບາຍທີ່ມີປະສິດທິຜົນຈຳເປັນຕ້ອງມີການປະເມີນຢ່າງມີວິໄສທັດເຖິງຂອບເຂດ, ຄວາມເລິກ ແລະ ຜົນສຳເລັດຂອງການຮ່ວມມືລະຫວ່າງກັນ. ເປັນຄວາມຈິງວ່າ ອິນເດຍໄດ້ດຳເນີນການພົວພັນກັບບັນດາປະເທດອາຟຣິກາຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ເຖິງແມ່ນບາງຄັ້ງຈະເປັນຮູບແບບສະເພາະກິດ ແລະ ບໍ່ໄດ້ມີກອບດຳເນີນງານທີ່ຄົບຖ້ວນສະເໝີໄປ. ອິນເດຍໄດ້ກາຍເປັນສຽງສຳຄັນທີ່ສະໜັບສະໜູນການປົດປ່ອຍປະເທດອາຟຣິກາອອກຈາກພັນທະນາການອານານິຄົມ ແລະ ນັບຈາກນັ້ນມາ ອິນເດຍໄດ້ຢືນຢູ່ຄຽງຂ້າງອາຟຣິກາຜ່ານຂະບວນການບໍ່ຮ່ວມຝ່າຍ (Non-Aligned Movement: NAM). ອິນເດຍໄດ້ສະໜັບສະໜູນ ແລະ ປົກປ້ອງຜົນປະໂຫຍດຫຼັກຂອງບັນດາປະເທດອາຟຣິກາ, ໂດຍສະເພາະບັນດາປະເທດທີ່ພັດທະນາໜ້ອຍທີ່ສຸດ (Least Developed Countries: LDCs), ໃນເວທີສາກົນຕ່າງໆ ເຊັ່ນ GATT/WTO, ອົງການສະຫະປະຊາຊາດ (UN), ກອງປະຊຸມ CHOGM, ການເຈລະຈາດ້ານການປ່ຽນແປງສະພາບອາກາດ ແລະ ການຜັກດັນໃຫ້ມີການປະຕິຮູບຄະນະຄວາມໝັ້ນຄົງແຫ່ງສະຫະປະຊາຊາດ (UNSC). ໃນຊ່ວງທີ່ດຳລົງຕຳແໜ່ງປະທານ G20 ໃນປີ 2023, ອິນເດຍໄດ້ຜັກດັນໃຫ້ສະຫະພາບອາຟຣິກາ (African Union: AU) ໄດ້ຮັບສະຖານະເປັນສະມາຊິກຖາວອນຂອງ G20. ການດຳເນີນການນີ້ໄດ້ຮັບການຍົກຍ້ອງຢ່າງກວ້າງຂວາງ ແລະ ໄດ້ສ້າງຄວາມຮູ້ສຶກອັນດີຢ່າງຫຼວງຫຼາຍຕໍ່ອິນເດຍທົ່ວທະວີບອາຟຣິກາ.
ນອກເໜືອຈາກດ້ານການເມືອງແລ້ວ, ອິນເດຍຍັງໄດ້ຊ່ວຍເຫຼືອທະວີບອາຟຣິກາຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ ຜ່ານການຊ່ວຍເຫຼືອດ້ານການສ້າງສັກກະຍະພາບ ແລະ ແນວທາງ “ແບ່ງປັນ ແລະ ເອົາໃຈໃສ່” (Share and Care), ໂດຍມຸ່ງເນັ້ນການພັດທະນາບຸກຄະລາກອນທີ່ມີທັກສະ, ການສ້າງສະຖາບັນທັນສະໄໝ ແລະ ການພັດທະນາໂຄງລ່າງພື້ນຖານ ທັງໃນຂະແໜງການສຶກສາ ແລະ ການປ້ອງກັນປະເທດ. ຄູ ແລະ ອາຈານມະຫາວິທະຍາໄລອິນເດຍໄດ້ຮັບຄວາມເຄົາລົບຢ່າງສູງ ໂດຍສະເພາະຈາກບັນດານັກສຶກສາອາຟຣິກາທີ່ໄດ້ຮຽນໃນຊ່ວງທົດສະວັດ 1960 ຫາ 1980. ແຕ່ໜ້າເສຍດາຍແນວທາງການຮ່ວມມືອັນມີປະສິດທິຜົນນີ້ໄດ້ຫຼຸດລົງໃນໄລຍະຕໍ່ມາ ແລະ ຄວນໄດ້ຮັບການຟື້ນຟູ. ຜູ້ນຳອາຟຣິກາຫຼາຍຄົນຍັງຄົງຈື່ຈຳຄູອາຈານອິນເດຍຂອງພວກເຂົາດ້ວຍຄວາມຮັກແພງ ແມ່ນແຕ່ຫຼັງຈາກຜ່ານໄປ 40-50 ປີ. ນອກຈາກນັ້ນ, ນາຍທະຫານອາຟຣິກາຫຼາຍສິບຄົນທີ່ເຄີຍໄດ້ຮັບການຝຶກອົບຮົມໃນອິນເດຍ ໄດ້ກ້າວຂຶ້ນສູ່ຕຳແໜ່ງຜູ້ນຳລັດຖະບານ ແລະ ປະມຸກລັດໃນປະເທດຂອງຕົນ.
ພາຍໃຕ້ໂຄງການ ITEC (Indian Technical and Economic Cooperation) ທີ່ລັດຖະບານອິນເດຍໃຫ້ທຶນສະໜັບສະໜູນຢ່າງເຕັມຮູບແບບ, ຊາວອາຟຣິກາຫຼາຍພັນຄົນໄດ້ຮັບການຝຶກອົບຮົມ ແລະ ສ້າງຄວາມສາມາດຈົນສາມາດກ້າວຂຶ້ນສູ່ຕຳແໜ່ງຮັບຜິດຊອບສຳຄັນໃນຫຼາຍຂະແໜງການ. ອີກໜຶ່ງໃນຄວາມພະຍາຍາມດ້ານການສ້າງສັກກະຍະພາບທີ່ໂດດເດັ່ນ ແມ່ນໂຄງການຝຶກອົບຮົມແມ່ຍິງປະມານ 80 ຄົນຕໍ່ປີ ໃນດ້ານການຕິດຕັ້ງແລະບໍລິຫານແໜງພະລັງງານແສງອາທິດ. ພວກເຂົາຖືກເອີ້ນຢ່າງອົບອຸ່ນວ່າ “ແມ່ພະລັງງານແສງອາທິດ” (Solar Mamas) ຫຼັງຈາກກັບຄືນສູ່ຊຸມຊົນຂອງຕົນ, ພວກເຂົາສາມາດນຳໄຟຟ້າໄປສູ່ບ້ານເຮືອນຂອງຊຸມຊົນ ຢ່າງໜ້ອຍ 50 ຄົວເຮືອນ. ໃນປັດຈຸບັນ, ອິນເດຍກຳລັງຜັກດັນແນວຄວາມຄິດການພັດທະນາສັກກະຍະພາບດ້ານເຕັກໂນໂລຊີໃນຂະແໜງການໃໝ່ໆທີ່ມີທ່າແຮງສູງ ຜ່ານສູນຄວາມເປັນເລີດ (Centres of Excellence) ແລະ ຮູບແບບຄວາມຮ່ວມມືສອງຝ່າຍ, ພາກພື້ນ, ອະນຸພາກພື້ນ ແລະ ໄຕພາຄີ ຮ່ວມກັບບັນດາປະເທດທີ່ມີແນວຄິດຮ່ວມກັນ ເຊັ່ນ ຝຣັ່ງ, ຍີ່ປຸ່ນ ແລະ ສະຫະລັດອາຣັບເອມິເຣດ.
ໜຶ່ງໃນໂຄງການສຳຄັນທີ່ສຸດດ້ານການເຊື່ອມຕໍ່ ແລະ ການສ້າງສັກກະຍະພາບທີ່ອິນເດຍໄດ້ເປີດຕົວ ຕາມແນວຄິດວິໄສທັດຂອງອະດີດປະທານາທິບໍດີ A.P.J. Abdul Kalam ແມ່ນໂຄງການ Pan-Africa e-Network Initiative.
ໂຄງການນີ້ມຸ່ງເນັ້ນໃສ່ການແພດທາງໄກ (Telemedicine), ການສຶກສາທາງໄກ (Tele-education), ການບໍລິຫານລັດຜ່ານລະບົບອິເລັກໂຕຣນິກ (e-Governance) ແລະ ການເຊື່ອມຕໍ່ລະຫວ່າງຜູ້ນຳລັດຖະບານຂອງ 48 ປະເທດອາຟຣິກາ. ໂຄງການນີ້ໄດ້ນຳໃຫ້ຫ້າມະຫາວິທະຍາໄລຊັ້ນນຳຂອງອິນເດຍເຂົ້າມາສະໜອງຫຼັກສູດການສຶກສາ ແລະ ໂຮງໝໍສະເພາະທາງຂັ້ນສູງ 12 ແຫ່ງເຂົ້າມາໃຫ້ຄຳປຶກສາດ້ານການແພດ ພ້ອມທັງສຶກສາດ້ານການແພດ. ໂຄງການນີ້ໄດ້ຮັບທຶນສະໜັບສະໜູນເຕັມຮູບແບບຈາກລັດຖະບານອິນເດຍພາຍໃຕ້ຂອບການຮ່ວມມື NEPAD. ຕໍ່ມາ ໂຄງການນີ້ໄດ້ຮັບການຍົກລະດັບ ແລະ ຂະຫຍາຍຕໍ່ພາຍໃຕ້ລັດຖະບານຂອງນາຍົກລັດຖະມົນຕີ Modi ໃນຮູບແບບຂອງ e-Vidya Bharati ແລະ e-Arogya Bharati. ຕາມລາຍງານ, ມີນັກສຶກສາຫຼາຍກວ່າ 7,000 ຄົນໄດ້ສຳເລັດການສຶກສາຜ່ານໂຄງການນີ້. ນັບຕັ້ງແຕ່ຊຸມປີ 1950, ອິນເດຍໄດ້ສົ່ງເສີມການສຶກສາຂອງນັກຮຽນອາຟຣິກາຜ່ານທຶນການສຶກສາ, ການຝຶກອົບຮົມ ແລະ ການສ້າງສັກກະຍະພາບໃນສະຖາບັນຂອງອິນເດຍ. ຕາມການປະເມີນໃນປັດຈຸບັນ, ມີນັກສຶກສາຈາກປະເທດອາຟຣິກາຫຼາຍກວ່າ 55,000 ຄົນກຳລັງສຶກສາຢູ່ໃນອິນເດຍ.
ອິນເດຍຍັງມີປະຫວັດອັນຍາວນານໃນການຮ່ວມມືດ້ານການສ້າງສັກກະຍະພາບການປ້ອງກັນປະເທດກັບຫຼາຍປະເທດອາຟຣິກາ ແລະ ການເຂົ້າຮ່ວມພາລະກິດຮັກສາສັນຕິພາບຂອງສະຫະປະຊາຊາດ ນັບຕັ້ງແຕ່ປີ 1960 ໃນປະເທດຄອງໂກ. ບົດບາດຂອງອິນເດຍໃນການຮັກສາສັນຕິພາບໄດ້ຮັບການຍອມຮັບຢ່າງກວ້າງຂວາງ, ໂດຍສະເພາະໃນການປ້ອງກັນໂສກນາດຕະກຳການລ້າງເຜົ່າພັນໃນຊູດານໃຕ້. ເຊັ່ນດຽວກັນ, ໜ່ວຍຕຳຫຼວດຍິງຂອງອິນເດຍໃນປະເທດໄລບີເລຍໄດ້ປະສົບຜົນສຳເລັດຢ່າງໂດດເດັ່ນ ແລະ ໄດ້ຮັບຄຳຊົມເຊີຍຈາກອະດີດປະທານາທິບໍດີ Ellen Johnson Sirleaf ຂອງໄລບີເລຍ. ປັດຈຸບັນ, ອິນເດຍບໍ່ພຽງແຕ່ຝຶກອົບຮົມຊາວອາຟຣິກາໃນສະຖາບັນການທະຫານຂອງຕົນເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງຝຶກອົບຮົມດ້ານການຮັກສາສັນຕິພາບ, ຍຸດທະວິທີການເຄື່ອນໄຫວ, ການຕໍ່ຕ້ານການກໍ່ການຮ້າຍ ແລະ ການຕໍ່ຕ້ານການກະບົດອີກດ້ວຍ. ອິນເດຍໄດ້ຈັດຕັ້ງວິທະຍາໄລປ້ອງກັນປະເທດແຫ່ງຊາດໃນຫຼາຍປະເທດ ເຊັ່ນ ໄນຈີເຣຍ.
ອິນເດຍຄວນສອດຄ່ອງການພົວພັນຂອງຕົນໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບກອບສະຖາປັດຕະຍະກຳດ້ານສັນຕິພາບ ແລະ ຄວາມໝັ້ນຄົງຂອງອາຟຣິກາ (African Peace and Security Architecture: APSA) ທີ່ອົງການສະຫະພາບອາຟຣິກາໃນອະດີດ (Organisation of African Unity: OAU) ໄດ້ວາງຮາກຖານໄວ້, ເພື່ອຮ່ວມກັນຮັບມືກັບບັນຫາສຳຄັນຂອງທະວີບ ເຊັ່ນ ການລ້າງເຜົ່າພັນ ແລະ ການກຳຈັດຊົນເຜົ່າ. ອິນເດຍຍັງມີບົດບາດຢ່າງຫ້າວຫັນໃນການດຳເນີນງານຕ້ານໂຈນສະຫຼັດທາງທະເລຕາມຊາຍຝັ່ງຕາເວັນອອກຂອງອາຟຣິກາ ໂດຍສະເພາະໃນເຂດໂຊມາເລຍ ແລະ ອ່າວ Aden ຕໍ່ເນື່ອງໄປຫາຊ່ອງແຄບ Mozambique Channel ເພື່ອຮັບປະກັນເສັ້ນທາງການຄ້າ ແລະ ການສື່ສານທາງທະເລທີ່ເສລີ. ກອງທັບເຮືອອິນເດຍໄດ້ປະສົບຜົນສຳເລັດໃນການຄຸ້ມກັນເຮືອຫຼາຍກວ່າ 2,500 ລຳ. ເຊັ່ນດຽວກັບກອງບັນຊາການ Africom ຂອງສະຫະລັດ, ນິວເດລີຄວນພິຈາລະນາຢ່າງຍຸດທະສາດເຖິງພື້ນທີ່ອ່າວ Guinea ແລະ ການລິເລີ່ມອື່ນໆດ້ານການຮັບຮູ້ສະພາບການທາງທະເລ.
ພາຍຫຼັງສະຖານະການສົງຄາມລະຫວ່າງສະຫະລັດ-ອີຣານ ແລະ ອິດສະຣາແອນ ພ້ອມທັງການປິດກັ້ນຈຸດສຳຄັນທາງທະເລບາງແຫ່ງ, ການປັບທິດທາງຄວາມພະຍາຍາມດ້ານຄວາມໝັ້ນຄົງດ້ານພະລັງງານຂອງນິວເດລີໄປສູ່ທະວີບອາຟຣິກາ ໃນຮູບແບບທີ່ເປັນປະໂຫຍດຮ່ວມກັນ ພ້ອມທັງຮັກສາເສັ້ນທາງການຄ້າທາງທະເລຜ່ານຄວາມຮ່ວມມື ແລະ ການສ້າງສັກກະຍະພາບ ໄດ້ກາຍເປັນສິ່ງຈຳເປັນສຳລັບນິວເດລີ.
ຊຸມຊົນຊາວອິນເດຍໃນອາຟຣິກາມີບົດບາດສຳຄັນໃນການສ້າງສາຍພົວພັນລະດັບປະຊາຊົນຕໍ່ປະຊາຊົນ ແລະ ໄດ້ຊ່ວຍເສີມສ້າງຄວາມສຳພັນສອງຝ່າຍ, ໂດຍສະເພາະໃນດ້ານເສດຖະກິດ. ພວກເຂົາຍັງມີສ່ວນສຳຄັນຈາກການຂຶ້ນສູ່ຕຳແໜ່ງຜູ້ນຳໃນຫຼາຍຂະແໜງການ ອັນເປັນຜົນຈາກປະສົບການ, ຄວາມຮູ້ ແລະ ການປັບຕົວເຂົ້າກັບສັງຄົມຂອງປະເທດທີ່ພວກເຂົາອາໄສຢູ່. ປັດຈຸບັນ ມີປະຊາຊົນເຊື້ອສາຍອິນເດຍປະມານ 3 ລ້ານຄົນອາໄສຢູ່ທົ່ວທະວີບອາຟຣິກາ ແລະ ຫຼາຍຄົນປະສົບຜົນສຳເລັດຢ່າງສູງ. ຊຸມຊົນອິນເດຍໄດ້ເລີ່ມປະສານເຂົ້າກັບຄວາມຕ້ອງການດ້ານເສດຖະກິດ-ສັງຄົມຂອງຊຸມຊົນທ້ອງຖິ່ນ ຜ່ານການໃຫ້ບໍລິການດ້ານການສຶກສາ, ການແພດ, ການສ້າງວຽກງານ ແລະ ການຈ້າງງານ. ບໍ່ແປກໃຈທີ່ອະດີດປະທານາທິບໍດີໄນຈີເຣຍເຄີຍກ່າວຫຼາຍຄັ້ງວ່າ ນັກອຸດສາຫະກຳອິນເດຍເປັນຜູ້ສ້າງການຈ້າງງານລາຍໃຫຍ່ອັນດັບສອງໃນໄນຈີເຣຍ ຮອງຈາກລັດຖະບານກາງ. ໃນປັດຈຸບັນ ເປັນເວລາທີ່ເໝາະສົມທີ່ຈະສ້າງກົນໄກຮ່ວມມືກັບຂໍ້ຕົກລົງການຄ້າເສລີທະວີບອາຟຣິກາ (African Continental Free Trade Agreement: AfCFTA).
ນາຍົກລັດຖະມົນຕີ Narendra Modi ໃນຄຳກ່າວຕໍ່ສະພາແຫ່ງຊາດອູການດາ ທີ່ເມືອງ Kampala ໃນເດືອນກໍລະກົດ ປີ 2018 ໄດ້ສະເໜີວິໄສທັດຂອງອິນເດຍຕໍ່ອາຟຣິກາ ຜ່ານຫຼັກການຊີ້ນຳ 10 ປະການ ເຊິ່ງປະກອບມີ:
- ອາຟຣິກາແມ່ນໜຶ່ງໃນບັນດາພາລະກິດສຳຄັນສູງສຸດຂອງອິນເດຍ ແລະ ຈະຮັກສາແຮງຂັບເຄື່ອນຂອງຄວາມຮ່ວມມືຜ່ານການແລກປ່ຽນຢ່າງສະໝ່ຳສະເໝີ;
- ສ້າງຄວາມຮ່ວມມືດ້ານການພັດທະນາຕາມຄວາມສຳຄັນ ແລະ ຄວາມຕ້ອງການຂອງປະເທດອາຟຣິກາ;
- ໃຫ້ສິດພິເສດດ້ານການເຂົ້າເຖິງຕະຫຼາດອິນເດຍສຳລັບສິນຄ້າຈາກອາຟຣິກາ;
- ຊ່ວຍເຫຼືອອາຟຣິກາໃນການນຳໃຊ້ປະໂຫຍດຈາກການປະຕິວັດດິຈິຕອນ;
- ເສີມສ້າງສັກກະຍະພາບດ້ານກະສິກຳຂອງອາຟຣິກາ;
- ຮ່ວມກັນຕໍ່ສູ້ກັບບັນຫາການປ່ຽນແປງສະພາບອາກາດ;
- ຮ່ວມມືກັນເພື່ອຮັກສາມະຫາສະໝຸດ ແລະ ເສັ້ນທາງທາງທະເລໃຫ້ເປັນອິດສະຫຼະ ແລະ ເປີດກວ້າງສຳລັບທຸກຝ່າຍ;
- ເຮັດໃຫ້ອາຟຣິກາບໍ່ກາຍເປັນເວທີການແຂ່ງຂັນຂອງອຳນາດໃຫຍ່ ແຕ່ເປັນສູນບົ່ມເພາະສຳລັບຊາວໜຸ່ມຂອງຕົນ;
- ຮ່ວມກັນມຸ່ງໝັ້ນສ້າງລະບຽບໂລກທີ່ຍຸດຕິທຳ, ມີຕົວແທນຢ່າງກວ້າງຂວາງ ແລະ ເປັນປະຊາທິປະໄຕ.
ຫຼັກການເຫຼົ່ານີ້ເປັນແນວທາງທີ່ມີຄວາມເປັນໄປໄດ້, ສາມາດບັນລຸໄດ້ ແລະ ເນັ້ນການຮ່ວມມື ເຊິ່ງສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນການປ່ຽນແປງແນວຄິດຄັ້ງສຳຄັນ ເມື່ອປຽບທຽບກັບອຳນາດໃຫຍ່ອື່ນໆທີ່ກຳລັງເຂົ້າມາໃນອາຟຣິກາເພື່ອຄົ້ນຫາຜົນປະໂຫຍດຕາມແນວທາງທີ່ບາງຄັ້ງຖືກວິຈານວ່າເປັນຮູບແບບອານານິຄົມໃໝ່. ຄວາມສຳພັນອິນເດຍ-ອາຟຣິກາ ໄດ້ພັດທະນາເປັນຄວາມຮ່ວມມືຫຼາຍມິຕິ ທີ່ຄອບຄຸມດ້ານການເມືອງ, ການຄ້າ ແລະ ການລົງທຶນ, ການຮ່ວມມືດ້ານການພັດທະນາ, ການສ້າງສັກກະຍະພາບ, ການແພດ, ການສຶກສາ, ການເຊື່ອມຕໍ່ດິຈິຕອນ, ເຕັກໂນໂລຊີສານສົນເທດ (ICT), ປັນຍາປະດິດ (AI), ການປ້ອງກັນປະເທດ, ອະວະກາດ, ແຮ່ທາດສຳຄັນ, ຄວາມໝັ້ນຄົງດ້ານອາຫານ ແລະ ພະລັງງານ, ພະລັງງານໝູນວຽນ ຕະຫຼອດຈົນເຖິງການຮ່ວມມືໃນເວທີພະຫຸພາຄີ.
ການປະຊຸມ India-Africa Forum Summit (IAFS) ຄັ້ງທີ 4 ໄດ້ຖືກເລື່ອນອອກໄປເນື່ອງຈາກວິກິດການອີໂບລາ ແລະ ຈະຖືກຈັດຂຶ້ນໂດຍໄວເພື່ອຫາລືກ່ຽວກັບບັນຫາປັດຈຸບັນ, ສິ່ງທ້າທາຍ ແລະ ແນວທາງແກ້ໄຂ. ຄວາມຮ່ວມມືອິນເດຍ-ອາຟຣິກາຈະມີບົດບາດສຳຄັນໃນລະບຽບໂລກທີ່ກຳລັງປ່ຽນແປງ ເນື່ອງຈາກພະລັງຮ່ວມຈາກຊັບພະຍາກອນທາງທຳມະຊາດ, ຊັບພະຍາກອນມະນຸດ, ເງິນທຶນ ແລະ ແນວທາງທີ່ຍຶດຖືປະຊາຊົນເປັນສູນກາງ ສາມາດນຳມາປະສານກັບວາລະການພັດທະນາ Agenda 2063 ແລະ Viksit Bharat 2047 ເພື່ອປະໂຫຍດຕໍ່ສັງຄົມໂລກ. ຄວາມເປັນຫຸ້ນສ່ວນນີ້ມຸ່ງເນັ້ນໃສ່ນະວັດຕະກຳ, ຄວາມສາມາດໃນການຮັບມືກັບວິກິດ ແລະ ການປ່ຽນຜ່ານທີ່ຄອບຄຸມທຸກພາກສ່ວນ ເພື່ອການພັດທະນາທີ່ຍືນຍົງ.